Boottocht op Gran Canaria met kinderen: vanaf welke leeftijd?

Wie met kinderen een boottocht wil boeken, zoekt naar een getal. Vanaf drie jaar? Vanaf zes? Dat getal bestaat niet op Gran Canaria — en wel aantoonbaar niet: van de 110 aanbiedingen die hier op het water plaatsvinden, noemt geen enkele in de beschrijving een minimumleeftijd. Niet de dolfijntochten, niet de catamarans, niet de onderzeeër, niet de jetski’s. Elke aanbieder stelt zijn eigen grens, en wat geldt, staat op de betreffende boekingspagina of nergens.

Wie je dus een algemene leeftijdsgrens voor Gran Canaria noemt, heeft die zelf verzonnen. De enige aanbiedingen op het eiland die überhaupt een leeftijd noemen, liggen aan land: een rijuitstapje vanaf 5 jaar, een kusttocht te paard voor ervaren ruiters vanaf 12 en een surfles voor 8- tot 16-jarigen.

De duur bepaalt meer dan de leeftijd

De nuttigere vraag is sowieso een andere: hoe lang houdt je kind het uit op een boot waar het niet van af kan stappen?

De spreiding is groot. Een tocht met de bananenboot voor Playa del Inglés duurt 12 minuten en kost 25 €. De onderzeeër van Puerto de Mogán is na 40 minuten terug, 38 €. De kortste dolfijnen-catamaran vanaf Puerto Rico vaart 2 uur voor 30 €, een aparte dolfijnen- en walvissenspotting 2,5 uur voor 37 €. De catamarantocht met dolfijnenspotting en snorkelen — met 5.820 beoordelingen de meestgeboekte ervaring van het hele eiland — duurt 3,5 uur en kost 38 €. En de catamarantochten met eten en drinken zijn met 4,5 uur en 77 € een halve dag op het water.

Twaalf minuten, tweeënhalf uur en vierenhalf uur zijn drie verschillende ondernemingen, ook al staat boven alle drie hetzelfde woord. Als je kind na veertig minuten genoeg heeft, blijft er bij de lange tocht nog bijna vier uur over. En in tegenstelling tot een uitstapje aan land kun je niet stoppen.

Wat er verder op dit eiland met kinderen werkt en hoe ver de afstanden daarbij zijn, staat in Gran Canaria met kinderen.

De onderzeeër is de kleinste dosis

Voor een eerste poging pleit veel voor de onderzeeërtocht in Puerto de Mogán. Ze duurt 40 minuten, kost 38 €, en is met 4.309 beoordelingen bij 4,4 sterren een van de meestgeboekte aanbiedingen van Gran Canaria. Door de ramen zijn vissen en een gezonken wrak te zien; nat wordt niemand, en de deining onder het oppervlak is geringer dan erboven.

Toch is het goed om te weten: het is een krappe ruimte zonder uitgang. Een kind dat niet van krappe ruimtes houdt, vindt veertig minuten onder water niet fijner dan veertig minuten aan dek. Hoe het instappen verloopt en of een kinderwagen aan boord kan blijven, staat niet in de beschrijving — vraag het na als je twijfelt.

Waarom alles vanuit het zuidwesten vertrekt

De vertrekhavens liggen allemaal dicht bij elkaar: Puerto Rico, Puerto de Mogán, Arguineguín, plus de stranden van Anfi en Maspalomas. Dat is geen toeval. Gran Canaria ligt in de passaat, de wind komt vrijwel het hele jaar uit noord tot noordoost, en de zuidwestkust ligt daardoor in de luwte van het eiland. Het noorden en de oostkust zijn ruwer — daar wordt gesurft, en daar vertrekt geen enkele boottocht voor gezinnen.

Ook in de luwte geldt: de wind trekt in de loop van de dag aan. Als je kunt kiezen tussen een vertrek in de ochtend of in de middag, neem dan de vroege. Niet vanwege de zon, maar omdat hetzelfde traject ’s ochtends vlakker ligt — en een kind dat van de heenweg heeft genoten, houdt de terugweg ook wel vol.

Jetski, parasailing en de vraag die je moet stellen

Voor Puerto Rico, Playa del Inglés en het Anfi-strand liggen 16 aanbiedingen voor jetski, parasailing en flyboard, van 25 € voor de bananenboot tot 149 € voor de jetskisafari van een uur. Geen enkele daarvan noemt in de beschrijving een leeftijd, een vaarbewijsplicht of een minimumgewicht.

Dat betekent niet dat ze er niet zijn. Het betekent dat je moet vragen — en wel voordat je betaalt, niet op de steiger. Of een kind achterop bij de jetski mag zitten, of er bij parasailing een minimum- of maximumgewicht geldt, of een volwassene mee de lucht in kan: dat zijn vragen voor de aanbieder, en geen vragen om te raden.

Zeeziekte

Ze komt voor, ook bij kinderen, ook op korte trajecten. Wat praktisch helpt, kost niets: een plek midscheeps in plaats van helemaal voor- of achterin, buiten in plaats van binnen, de blik op de horizon in plaats van op de telefoon of op het water vlak naast de romp. Frisse lucht, en de vroegere afvaart, zolang de zee vlakker is.

Over medicijnen staat hier niets, geen welke en geen hoeveel. Dat hoort thuis bij de apotheek of de kinderarts, en wel het liefst vóór de vakantie in plaats van de avond voor de tocht.

De vragen die je vóór het boeken stelt

Wat in geen enkele aanbiedingsbeschrijving betrouwbaar staat en voor gezinnen meer bepaalt dan de sterrenbeoordeling:

• Vanaf welke leeftijd mogen kinderen mee, en betalen ze een eigen prijs?
• Is er schaduw aan boord, en dan voor alle gasten, niet alleen voor de eerste tien?
• Is er een toilet? Bij vierenhalf uur is dat geen bijzaak.
• Zijn er zwemvesten in kindermaten aan boord?
• Is de zwemstop verplicht of een optie? Bijna alle catamaran- en snorkeltochten hebben er een, en veel hangt ervan af of je kind het open water in wil of liever toekijkt.
• Wat gebeurt er bij te veel wind: afgelasting, verschuiving, terugbetaling?

Niets daarvan krijg je automatisch, alleen omdat het gebruikelijk is. Vraag liever een keer te veel — het antwoord van de aanbieder heb je dan zwart op wit.

Wanneer je beter helemaal niet vaart

Als het kind ziek is, als het slecht heeft geslapen, als het bang is voor diep water: geen enkele boottocht maakt dat beter, en vier uur op het water laat zich niet inkorten. Het water heeft, afhankelijk van het seizoen, tussen ongeveer 19 graden in de late winter en 23 graden in de vroege herfst — voor een zwemstop in de open Atlantische Oceaan is dat kouder dan de folder doet vermoeden.

En eerlijk blijft: dolfijnen zijn wild, en geen enkele tocht garandeert een waarneming. De tien dolfijnen- en walvistochten van het eiland worden beoordeeld met 3,9 tot 4,7 sterren en liggen daarmee gemiddeld lager dan de parken en musea — dat is typisch voor tochten naar wilde dieren, want wie niets ziet, beoordeelt slechter. Bij jullie kan het net zo aflopen. Een kind aan wie jullie een boottocht hebben beloofd, vergeeft dat makkelijker dan een kind aan wie jullie dolfijnen hebben beloofd.